Onze eerste week....

Onze laatste autorit in Virginia van Forest naar het vliegveld Dulles verliep niet echt zoals geplant. Als eerste reden we al vrij snel verkeerd... maar ach, een half uur vertraging probeerde manlief tijd in te halen door wat sneller te rijden en jawel hoor.....wiew,wiew,wiew, blauwe zwaailichten achter ons. Nee...zitten blijven en wachten totdat de agent ons raampje nadert. Raampje open en ja, waarom reden we zo hard? Vliegtuig halen...verkeerd gereden, moeten op tijd zijn ivm de hond...ja dat mag niet meneer...nee weten we, maar ja, toch proberen....ok voorkomen volgende maand, want 20 miles te hard gereden, dat mag niet hoor. Maar bel maar naar dit nummer...Enne niet meer speeden hoor! En dus na onze eerste en laatste boete in de States vervolgden we ons laatste ritje naar het vliegveld. Eenmaal aangekomen bleek dat ons hondehok voor deze vliegmaatschappij United niet goedgekeurd werd. En ja, na een half uur zoeken en $135,- minder voor een nieuw hok , nog eens $200,- voor Sam zijn ticket konden we dan toch verder reizen, maar nu zonder Sam, die was samen met onze koffers verdwenen. Deze keer mochten we ook maar 1 koffer mee nemen en konden voor de overige koffers $50,- stuks afrekenen. Kortom een duur dagje....Dan eindelijk konden we aan board.... en dat bleef maar duren.... vertraging door niet werkende tv schermen in het vliegtuig, ja heus, vertrokken we een uur later dan geplant....

en kwamen pas maandag om 8 uur in de ochtend aan in Brussel. Na de koffers wordt Sam weer bij ons gevoegd en ietwat suffig kijkt hij ons aan. Hij heeft het goed en rustig doorstaan wordt ons verteld. Ons geregelde busje met chauffeur stond al klaar en tegen 10 uur stonden we bij opa Piet in Terneuzen voor de deur. Na koffie met heerlijke Zeeuwse bollussen en meerdere familieleden, een paar uur extra slapen(ivm de gemiste nacht) en ons Nederlandse leven kan beginnen! Ook Sam slaapt wat en beseft nog niet echt wat er met hem is gebeurd. In de namiddag even naar Ellen en Jeff, die voor Sam zijn voer voor hier alvast gekocht hadden, want 1 maaltje eten mochten we maar meenemen voor hem. De rest zit voorlopig nog in het schip. 's Avonds zelfgemaakte frietjes, sla en appelmoes en frikandel speciaal(en lekker dat het was!) bij opa en oma waar later nog wat familie(mijn broer met zijn gezin) ons komt verwelkomen en daar staat onze Nederlandse auto al klaar.

Volgende dag moet er een hoop geregeld worden. Voorlopig even inwonen bij mijn schoonzus Anne-Marie, Karel en 3 kinderen en hun kleinere hond in Bergen op Zoom. Dan gaan inschrijven bij de gemeente Roosendaal en de school wordt geregeld, huurcontract van het huis is getekend waar we de 23ste deze maand inkunnen. Na de pasen kunnen de kids gaan beginnen. Nikkie mag naar de brugklas...voorlopig HAVO, en na een IQ test zal blijken wat ze zal gaan vervolgen. Joey wordt geadviseerd om HAVO 4 en 5 te doen vanaf volgend jaar. Dit ivm zijn leeftijd want bij vervolgen van VWO zijn ze bang dat hij het het te snel beu zal worden. Want hij heeft die stof nodig voor de examens. Balen maar ook hij beseft dat het ook hier weer niet anders blijkt te kunnen...Maar ook worden de Grootjes bezocht, waar de shoarma-geur ons al tegemoet komt. Lekker bijkletsen en al gauw voelt het weer aan of we nooit weggeweest zijn. We genieten!

Volgende dag weer terug naar Terneuzen, opa Piet gaan helpen. Die is bezig zijn nieuwe flatje in orde aan het maken. De heren werken daar terwijl de dames zijn huis weer wat poetsen na onze invasie. Sam verkende ondertussen zijn eerste wandelingen in Nederland. We zien dat hij heel voorzichtig zijn nieuwe omgeving ondekt. Het gras is zacht hier, niet van dat stugge gras net als in Spanje en Amerika. Maakt veel kennis met loslopende hondjes hier die toch best wel eng(denkt hij dan) zijn. Veel auto's, fietsen, brommers en wandelaars die ineens allemaal zo dicht rondom je komen en in grote getalen aanwezig zijn, is ook best eng in Sams ogen. Maar langzaam gaat het steeds beter en we lachen heerlijk om zijn reacties. Ook zo dat hij lekker in opa zijn tuintje op dat o zo zachte gras ligt....hmmm lekker snuffen aan al die vreemde geurtjes ...terwijl er dan ineens een vlieg rond zijn oren vliegt....hij spingt op en rent snel in huis....eh eng hoor! Ook staat hij heel vreemd te kijken naar een mevrouw die naast haar volgeladen fiets loopt.....nou da's wel een vreemd beest....je ziet het hem denken...... ojee, batterij is leeg. Lees maar vast, en wordt weer wel vervolgd!

Daar zijn we weer....

Afgelopen zateravond hebben we manlief weer opgehaald van het vliegveld. Moe maar voldaan kwam hij aan na een lange reis met veel wachttijd en meer dan 24 uur onderweg te zijn geweest. Helaas weten we nog steeds niks want pas begin volgende week horen we weer iets meer. Dat is het nadeel van solliciteren.....het wachten. Maar gelukkig heeft hij wel een goed gevoel erover. Nu maar hopen dat de nieuwe baas er ook zo over denkt! Wij zijn in ieder geval weer blij samen te zijn. Mijn 2e Pond House blok zit in elkaar... met als resultaat een vinger vol putjes en kloofjes....jawel heb ik mijn vingerhoedje gebruikt.....maar op de een op ander manier gebruik ik dan gewoon een andere vinger.....stom he. Dus ben ik maar vast de volgende blokken aan het voorbereiden. Dat valt niet mee trouwens. Want om daarbij passende lapjes te vinden.... de een te afwijkend van kleur, of een te veel zelfde soort motiefje, te licht, te donker, weer een ruitje.....kortom alle lapjes de kast uit getrokken. Maar echt zeker er van ben ik nog niet.

Zondagmiddag gingen we met Sam(onze hond) naar zijn vriendinnetje Lexy. Zij gaf een "hondenfeestje". Alle 15 hondjes vanuit haar straat waren uitgenodigd en onze Sam. De mensen mochten ook mee komen. Wij zouden wat eerder zijn zodat de twee alvast een beetje hun energie kwijt waren. Want dat ze er zin in hadden, dat blijkt wel als je ziet hoe ze vol verwachting keken naar hun naderende soortgenootjes. Er kwamen toch 9 hondjes tesamen. Van model mini tot model groot. De eerste was Oreo, genoemd naar het bekende koekje hier. Koko, een mix tussen een tekkel en een pitbull was nummer twee. Vervolgens kwam Daisy, de kleinste van het stel, die duidelijk ook erg intressant was volgens Sam. Wat een lekker pittig meiske was dat toch. Laat je voorkant ook eens zien miss Daisy. Ze liet zich echt niet ondersneeuwen door al de grote honden. Nu is ze wel wat gewent hoor, want ze heeft nog drie soorgenoten uit haar gezin meegenomen. Haar zus Lily, welke net iets groter was dan haar liep ook al zo lekker op het gemak naar de beestenboel toe. En toen kwam de jongste van de 3 hondenzusjes Angel.

En die zusjes hadden ook nog een broer ......
Ook hij bleek Oreo te heten. En zo hadden we een chocolade en een vanilie versie van de koekjes. De enige heren die begroetten elkaar en zonder probleem werd er gespeeld. En als laatste kwam onze Southern Belle. Zij was enigzins bang. Zette de haren op de rug eens een paar keer recht, maar al gauw had ook zij in de gaten dat er niks was om bang voor te zijn. En al gauw rende ook zij meer en genoot van al die vriendjes en vriendinnetjes.

Ik weet overgens niet wie er het meest genoten heeft. Want zowel wij baasjes als honden genoten van dat speeluurtje. Er werden foto's gemaakt, wel zo een slordige 300 bij elkaar.Maar ook geposeerd ....geheel vrijwillig natuurlijk.Maar ook naar close-up foto's was intresse....Geen bijtende honden of overbezorgde baasjes. Hooguit bijten op een houtje. Gewoon lekker spelen..... of rennen met elkaar.... Er werd gehuppeld..... Vader en moedertje gespeeld...

Net echt een gezinnetjes zo.

Maar ook werd er meerdere malen gezwommen........ door die van ons dan, als enige overgens! En vervolgens uitgeschud...Was denk ik meer afkoelen.... van al dat rennen met zo een winterjas aan krijg je het warm hoor. Want zoals jullie zien was het al heerlijk voorjaarsweer hier. Met temperaturen van rond de 18 graden! Kortom een heerlijke middag. Bedankt Cathy en Michael voor dit voor Lexy(en Sam en al de andere hondjes) te hebben geregeld. Hoop dat ik niet al te veel hondenfoto's gesjowd heb want er is nog iets wat ik jullie wil vertellen.

En dan.....trommel de trommel.....trrrrrrrrrrrrr...... letten jullie even op! Jullie geduim, kaarsjes en gebeden hebben hun vruchten afgeworpen.

Manlief heeft een baan!

Yes! Per 1 april en wel in Bergen op Zoom. Nu moeten we dus al de bliksem op zoek naar een huur huis liefst in Roosendaal, zodat de kinderen dan weer terug in hun oude woonplaats zijn, waar ze de weg immers nog kennen. Dus mocht er iemand nog iets weten.....op korte termijn.....houden wij ons aanbevolen! Via de plugoo kan je gewoon je berichtje intypen. Ook al ben ik off-line, de berichtjes komen binnen hoor!

Een heerlijk weekeindje gehad.

Ondanks dat er zoveel sneeuw gevallen is..... vele huishoudens zonder stroom hebben gezeten....gelukkig niet bij onze vrienden......en ook niet bij ons thuis......hebben we een erg fijn en lang weekeinde gehad. Met het hele gezin logeerden we bij James, Michelle en Brandon en hun hond Buckets, zo een twintig minuten bij ons vandaan. Zoals jullie weten werd er sneeuw en ijzel verwacht.....en dat hebben we allemaal gekregen. Maar wat we erbij kregen was soms een erg fijn en fel schijnent zonnetje, die met zijn warmte telkens toch weer een hoop al deed wegsmelten zodat de hoogte nooit geen 75 cm bereikte. Gelukkig hoor, want wij vonden tot aan je knieen in de sneeuw zakken ver zat. Er veel sneeuw weggeruimd zowel door dit soort sneeuwschuivers als door dit soort machientjes........hetzij met een speciale sneeuwverwijder-machine of gewoon met het handje, nu ja en een sneeuwschuiver eraan. Vooral het laatste werd het meeste gedaan, want de sneeuw bleek op dag 1 te plakkerig te zijn en het bleef maar naar beneden komen, einde van die dag een werd het ijzel en vroor het terplekke vast aan de grond. Dag twee sneeuwde het met minivlokjes, vergeleken met de vorige dag, en met die ijzige ondergrond werkte het machientje ook niet echt handig.....de wielen kregen geen grip op het ijs. Maar de oprit is wel 5 keer schoongemaakt! En dat in een weekeindje....

Verder werd er gesleed, hier door Joey, maar ook door de meesten van ons. Ondergetekende die maakte de foto's ....en ondanks dat we een privehelling hadden, miste ik het skiliftje, hihihi. Zoals je kunt zien is het een lekker helling-kje en dus na 1 a twee keer klimmen en glijden was het ook alweer voorbij....en zeg eens eerlijk, in je eentje is er ook niks aan! Hieronder trouwens Jack in actie....

Nikkie vond dit leuker en minder eng.......de angst om iets te breken zit er bij haar toch in...Gaf Joey ook een sneeuwversie van een salto weg....

Men neme een aanloopje en spring, maak je dan zo klein mogelijk en draai ondertussen.....

Om vervolgens op je billen in de sneeuw terecht te komen....

En dat nog een aantal keer te herhalen.

We kregen lekkere Amerikaanse uitgebreide ontbijtjesWaarbij we wentelteefjes, vers fruit , gebakken bacon en ontbijtworstjes en een noten/fruitbroodje (door mij gemaakt) aten.
Verder speelden we spelletjes...... kaarten, de kolonisten van Catan, pool op de Amerikaanse biljarttafel en pingpong. Vooral onze Sam is dol op de laatste..... de balletjes mochten van hem er wel vaker naast geschoten worden, want als het hem te lang duurde ging hij tussen de speler en de tafel staan en probeerde hij ze toch zo te pakken!


En zo samen met Buckets genoot ook hij erg veel van zijn uitje. Samen renden en speelden ze door de sneeuw. Probeerden samen zoveel mogelijk sneeuwballen te vangen.....Knauwden ze aan de vele speeltjes die Buckets rijk is, maar Sam heeft geholpen weer wat plaats hierin te maken. Sommige speeltjes knauwde zo lekker weg..... en dan nadien een heerlijk dutje doen hetzij op zijn eigen bedje ......of lekker samen bij een van de kinderen
Wel alles in de gaten houden hoor!

En dan zondag na het middaguur rijden we via de gelukkig schone wegen weer naar huis. Onderweg zien we dat de parkeerplaatsen van de high-school niet zijn schoongemaakt. Ook ons straatje blijkt schoongemaakt te zijn. Maar de sneeuw en ijs van de weg ligt bij ons dus voor aan de oprit geschoven.....nee niet van de hele straat, maar gewoon alles wordt aan de kant geduwd en iedereen krijgt zijn portie. Ja, en daar kom je met de auto gewoon niet door. Dus stappen we daar uit en lopen we met Sam en de weekeindtassen naar het huis. Jack doet er wel een paar uur over om die weer schoon te krijgen en ondertussen is ook de was weer gewassen en gedroogd.
Het zonnetje scheen vandaag zo fel dat Jack dus ietwat verbrand is in zijn gezicht.... En hoorden we dat de scholen morgen nog gesloten zullen zijn!

Ik las net even bij Natasja van http://ourlifeoverseas.blogspot.com/, zij wonen in Alexandria, in de buurt van Washington......aan hun foto's en haar berichten te zien hebben wij het echt niet zo slecht gehad....

Creatief bezig zijn...

Wat een stralende dag was het vandaag en gister. De sneeuw smelt al lekker weg, want het lijkt alweer een stuk lager te liggen en zien we water van de schoongemaakte oprit komen.

Terwijl Nikkie en Joey zowel vandaag als morgen alweer sneeuw vrij zijn(morgenochtend vroeg wordt er weer sneeuw verwacht). En er wordt hard gewerkt hier. Nikkie toetert er lekker op los, Joey, Nikkie en Sam spelen in de sneeuw. Manlief struint nog steeds het internet af en doet zo af en toe kleine klusjes tussendoor. En eindelijk kan ik weer aan wat tijd besteden aan mijn quiltwerkjes. Er is weer een klein mini-quiltje klaar. Joehoe! Februari heeft dus ook een van de oude werkjes weggewerkt. Deze wordt voor Michelle. Zij spaart beren en nergens heb ik zo een uitgebreidde berencollectie gezien.

Toen ik haar dit werkje dan ook showde was er er helemaal weg van. Samen met haar hebben we de achtergrondstof gekozen....

En nog een kerstkadootje....

Nu raden jullie nooit wie er al een paar dagen bij mij op "bezoek" is ....., Jane. Je weet wel , zij van Dear Jane, de zwart/ wit quilt in wording. En na onze laatste aanvaring, vorig voorjaar, waarin ze mij het niet echt makkelijk maakte was onze vriendschap op een erg laag peil komen staan. Want de laatste drie blokjes waren toen een gedoemd te mislukken. Al had ik nog eens een blokje zo om de paar maanden gemaakt bleef het bij een beleefd bezoekje. Nu vond ik dat ik destijds, ondanks mijn geringe quiltervaring toch al best een aardig eindje op gang kwam, want ik maakte toch 1/4 van de quilt zonder enige problemen. Maar na al wat lapjes van Monique, mijn schoonzusje en Shirley, van Zipje en Zopje gekregen te hebben bleef het nog moeilijk om er aan te beginnen. Maar toen ik op laatst op een van de bloggen las dat er een groepje gevormd zou worden met allemaal DJ maaksters, besloot ik me aan te sluiten. Als extra stimulans......, maar nog zat ik te vast in de hartjes en huisjes quilt. Tot ik ook van Betty een briefje kreeg, waarin ze schreef me wat zwart/wit lapjes te schenken. Wel alle bommen en granaten..., nummer drie al. En toen dus eindelijk het quiltje af was(op het labeltje na), enkele dagen terug,

besloot ik mezelf een denkbeeldige schop onder mijn achterste te geven. Hup Miranda, ga nu eens weer kijken bij die Jane. Het wonder gebeurde en wat denk je....

Na wat gepuzzel besloot ik aan andere blokjes te beginnen, dan die waarop ik gestruikeld was. Voor de kenners, in de B-rij, een miniatuur kruisje als begin.

Het was wat freubelen met die mini stukjes. Maar waarempel het lukte! En al gauw volgde nummer 2,3,4 en vijf. Als je het resultaat wil zien, kom dan maar 5 februari kijken voor het resultaat.

Natuurlijk besloot ik mijn nieuwste aanwinst even te gaan showen bij Fay. Nam wat pakjes ministroopwafeltjes mee voor haar, waar ze dol op is overgens, en de quilt. Helemaal blij is ze als ze me ziet. We kletsen lekker bij, showt de quilt, waar weer iedereen naar moet komen kijken en prijst me weer de hemel in. Weer valt ze op dat mijn quilt zo heel anders is dan degene waar ze hier zo van schijnen te houden. En of die ook mag komen hangen in de store....Tuurlijk, maar eerst mijn label nog. Ik kijk nog wat rond en ineens staat Fay voor me. O ja, ik heb nog een kerstkadootje voor je. Feestelijk ingepakt met een grote gouden strik op de bovenkant. Ze had het me voor de kerst willen geven, maar ik was al sneller verdwenen dan ze had gedacht.. En wat denk je, geeft ze me deze prachtige boeken. Wat een pracht geschenk!

Met de mededeling: Ik zou niet graag zien dat je terug in je mozaiek verdwijnt, dus wil je dus wat bezig houden met de lapjes en draadjes, hahaha, antwoord ik der: alsof ik nog niet genoeg geplant en op poten heb staan! Dan zij weer: Zo zie ik het het liefst.

En zo krijg ik mijn tweede kerstkado de tweede helft van januari.

Nadat we een kleine week voorjaarstemperaturen gehad hebben van boven de 15 graden, zo goed als windstil trouwens, wordt er volop met Sam in de tuin gespeeld en geoefend. Want luisteren buiten is nu niet echt meneers beste ding. Vandaar dat we met een nieuwe 15 meter lang nylon riem nu ook goed buiten kunnen oefenen. Maar daar is ook zo veel verleiding voor hem. Links, 2 huizen verder, wonen er 3 honden. En rechts 3 huizen verder 2. Deze links behoren achter hun elektrische hekje te blijven. Een ondergronds systeem , waardoor honden een schok krijgen als ze die grens overtreden. De hondjes rechts mogen overal lopen, al gaan ze vaak richting huis zodra Sam en ik naderen. Helaas zien we hier dat mensen hun huisdieren amper trainen en ermee wandelen. Dus als er eens bij ons in de tuin met een balletje gegooid kan worden moeten we zorgen dat de twee hondjes van links niet buiten zijn. En de labrador van rechts, degen die ons laatst lastig viel, wil eigenlijk ook heel graag meespelen. Hij laat het dan ook luid blaffend met een harde diepe blaf horen. Zielig niet.....

De natuur is ook duidelijk al aan het voorjaar aan het denken. De magnoliaboom staat al in knop. Maar nog steeds is niet alle sneeuw verdwenen....

En de Red Robins zijn al druk op zoek in grote groepen naar allerlei ongedierte dat in de bodum van het grasveld leven. Hieronder het mannetje

En hier het vrouwtje.

Maar vanaf vandaag is de winter weer volop terug. Koude regen, ijzel en vorst vormen vandaag het beeld. Waterkoud brrrrrr, kacheltje aan, blogje bijwerken, weer eens een lunch met Cathy sinds lang gelee. Kinderen komen vanwege de weersverwachting twee uur eerder thuis. En dus tijd om weer eens iets te gaan doen met mijn lapjes. Groetjes !