Dear Jane update

Was ik zo van plan de 5e van de maand mee te gaan doen aan de Dear Jane update samen met wat andere dames nl: Betty (http://www.prinsart.web-log.nl/) of gerda (http://www.kijkdaaris.web-log.nl/) en Ria van http://treasurequilts.blogspot.com/ , maar de afgelopen vakantie (waarin ik mijn meegenomen quilten showde ) en vanaf thuiskomst heb ik al last van mijn asma. Kortom wederom geen lucht en zelfs niet eens puf om maar iets te doen dan hangen voor de bak of aan de computer . Dan maar een totaal plaatje van de 69 blokjes die ik inmiddels vorig jaar gemaakt heb. Dus nog 225 - 69 = 156 blokjes te gaan.

Vanochtend mocht ik dan eindelijk weer bij de dokter langs. Wederom aan de pretnison en inmiddels mijn derde puf erbij. Ook Nikkie ging mee, want ook die snotterde al sinds de kerst. Ze was gister ook al niet naar school gegaan. Bij haar werden holteontstekkingen geconstateerd en mag voorlopig dus nog niet naar school. Nu zitten we in ieder geval samen ziek te zijn..... wel zo gezellig. Hopelijk knappen we nu beiden weer snel op zodat ik gauw weer eens wat kan showen.

En terwijl ik de foto's van de camera afhaal, zie ik dat ik nog twee stichery's gemaakt had in de vakantie.

En kreeg ik gisteren nog een siggy bij vanuit Nederland. Ook zijn eindelijk de siggy's van mij verstuurd naar de drie personen waarvan ik voor de vakantie een siggy had ontvangen.

En van het KERSTpakketje van de ruil heb ik nog steeds niets gezien. Hopelijk is het niet kwijt geraakt, maar door de kerstdrukte wat verlaat.

Wel kreeg ik gister nog een leuk telefoontje. Bij een van de quiltwinkels ben ik uitgeloot en krijg mag voor $50,- spulletjes gaan uitzoeken.

En het weer? Nu erg koud. De hele week is de temperatuur ook overdag nog niet boven nul geweest ...... koud he!

Weer eens een up-date van ....

Onze zoon Joey die op zijn tumbelingklas gespot is terwijl hij oefende met de barani op de mini-tramp. Per keer gaat het steeds beter en oefenen ze steeds weer andere sprongen. Wel even hoofd opzij om het geheel goed te kunnen volgen. Ook Nikkie heeft eindelijk een arabier onder controle, alleen haar filmpje was niet goed gelukt, dus die hebben jullie nog tegoed.

En ik laat mijn update van mijn Wish- quilt zien. Langzaam maar zeker gaat het vooruit, maar er zitten dan ook al vele borduur uurtjes in, en vergeet ook niet het appliceren. Dit doe ik ook met het handje. Ook zitten er "uren" zoeken in het vinden van het juiste lapje van mijn inmiddels fijne voorraadje van rode tintjes. Hieronder zijn de inmiddels in elkaar gezette blokken nummertje 2 & 3. Allemaal in de kleuren wit, beige, roze, rood en bordeaux rood.

Dan worden dit dus de eerste 3 blokken,

en vandaag alleen ben ik dus bezig geweest met eerst de huisjes te tekenen, daarna te borduren, sew 2 stich(voor de niet kenners: een dubbelzijdig plakvliesje) erop gestreken, uitmeten en op het juiste plakje leggen, weer eens strijken en dan nog overal een dekensteekje langs de hele huisjes naaien. Maar dan heb je ook wat.......ahum ...., en inmiddels ben ik bezig met de laatste kerstman met zijn rendieren te borduren. Ben er nu al

helemaal verliefd op.

Spaanse temperaturen

Wat was zowel het gisteren als vandaag een prachtige dag. Het voelt aan als Spanje in hoog zomer. Genieten dus. Onze hond geven extra water of ijsklontjes en drinkt zelfs al uit de fles. Manlief was tot 3 uur in de middag bij een temperatuur van 35 C aan het golven op een golfbaan in Amhorst Poplar Grove, wat een errug mooie golfbaan was met vele waterpartijen. Deze was ongeveer een uurtje bij ons vandaan. Gelukkig had hij zich ingesmeerd met zonnebrandcreme en was gelukkig niet verbrand. Wel lekker gekleurd. Daarna een Senseo-koffie Dark roast op het balkon. Dat smaakt toch weer zo lekker en vertrouwd. Heel fijn om dat weer te hebben trouwens. Nu zijn we nog op zoek naar een leverancier van de Venz hagelslag of een winkel in de states die deze verkopen. En weet je wat we nu weer gevonden hebben...golden layers! Deze ronde broodjes, waarvan je laagjes kunt pellen vinden we beter smaken dan de croissanten varianten die ze hier verkopen. En met wat aardbeienjam of Nutella erop, waanen we ons terug in Frankrijk, waar we ooit samen met onze vrienden die afgelopen zomer hier waren ooit verbleven in de buurt van Dieppe. Elk ontbijtje haalden we nl verse croissants in het stadje en onze Joey bleef er van eten. Hij werd dan ook prompt tot croissanten-man omgedoopt volgens hun kids Luc en Milou, die toen nog kleuter en peuter waren.

Nog even wat rondneuzen in de LOW'S ofterwijl de GAMMA van de States voor tuinideen, maar allemensen wat ben je hier gauw een kapitaal kwijt. Want aangezien je grotere tuinen hebt en dus meer vierkante meters.....zet daar maar eens een hekje om. Even een grove berekening, een leuk metalen hekje 1 metr hoog/1.20 breed kost nu $28,- met een voortuinbreedte van 35 meter en de diepte geen idee maar zeker het 100 meter. Komt je toch gauw uit op een kleine $ 10.000,-. Maar ook de houten schuttingen beginnen rond die prijs. Okee, kippengaas is goedkoper.....maar of dat dat het nu is....Voorlopig doen we nog niks en kijken allen maar verder.

In de namiddag rijden we naar Paul en Cathy en hun zoon Michael en hondje Lexi, waar we uitgenodigd zijn om te komen eten. Keukenprinses Cathy tovert een Amerikaanse ham uit de oven met stokbrood met of zonder knoflookboter, een gewone en een paprika salade en kip/spinazie raviolli. Als toetje hebben we Key West Limon taart, mierzoet en verfrissend. Iedereen geniet van het mooie weer en zitten we buiten in hun zonnekamer. De honden spelen uren, zonder amper tot rust te komen. Toen we eenmaal binnen kwamen waren het de katten

die genoten van de gekke rond rennende puppies.

Een prachtig gezicht overgens om die kattenkopjes heen en weer te zien gaan om maar vooral niets te moeten volgen. En daar hebben we dus een filmpje van gemaakt. En ondekt hij 's avonds een van de katten. Gelukkig is deze inmiddels al wat gewend aan hun pup en mag hij even snuffelen. Welliswaar zit deze op een tafel, maar door even tegen een stoel aan te leunen mag krijgt hij toch een beter beeld hiervan. En laat hem dan ook met rust, want Lexi daagt hem alweer uit. Het mooiste van allemaal is dat ze zo versleten zijn dat ze zeker goed zullen slapen. En dat doet hij dus. Pas tegen half acht laat hij zich voor de eerste keer horen. Hij doet het al de hele week erg goed.

Gelukkig maar, want onze volgende gasten zijn al onderweg naar New York, waarna ze eind van de week doorreizen naar hier. Bas, mijn zwager wil zijn zoon Olaf New York showen, waar hij allemaal gelopen heeft. Want ooit liep hij daar een paar keer de maraton mee. Een week of wat terug liep hij zijn 40ste maraton mee in Rotterdam. En dat te bedenken dat hij nooit liep, totdat hij 40 werd. Inmiddels zit hij ergens begin in de 50. Knap he.

Ik heb inmiddels op een grote en nog wat kleine sticheries afgemaakt en dus geverft. Kijk maar eens eventjes mee.

Ik moet er nu nog 1 grote en een stuk of wat kleintjes doen. De grote wordt een vliegende kerstman op zijn slee en de kleintjes...wat huisjes waar onze familienamen op mogen komen. Voorlopig ben ik lekker bezig dus en gelukkig heb ik heb de tijd en verzamel langzaam allerlei bordeaux/rood/roze/beige/witte lapjes bij elkaar om zo straks een betere overzicht te krijgen . Een van de dames van de quiltwinkel gaf me zelfs restantjes beige, want die kleur kon ik amper vinden. En aangezien zij al jaren werkt voor deze winkel heeft ze al veel voorrad opgebouwd die ze graag met anderen wilt delen. Lief he.

En onze Joey heeft voor het eerst gepofte rijstkorrels koekjes gemaakt. Hij had ze al eens eerder elders gegeten. En nu het recept op de verpakking stond van de rijstkorrel cerials, moest het toch eens gemaakt worden. Lekker makkelijk zonder oven. En wat er allemaal in zit....gesmolten boter, mini mash-mallows of gewone en die gepofte rijst krispies.

De kinderen vinden ze in ieder geval lekker. Maar nog lekkerder worden ze door er M&M's op te plakken vinden ze beiden. Inmiddels wordt er al druk geleerd voor de laatste SOL testen van het jaar, zodat ze hopelijk niet te veel moeten leren als de familie hier zal zijn.

En weer is het koud......

Hoe is het toch mogelijk ! Na zo een zomers weekeinde voor ons gevoel, we liepen allemaal al in de korte broek en shirtjes en slippers, vervalt het weer wederom terug in winterweer. Het is koud, het vriest 's nachts en zag zelfs 3x sneeuw vallen, die waarschijnlijk opgelost was voordat die de grond raakte, maar toch. Hup dus weer in de dikke truien en vesten & winterlaarzen. En ik heb zelfs kerstballen opgehangen vandaag......en zag engelen vliegen......ja, in de borduursels,hihihi. Ook de paashaas ontwaakt en het ondeugend poezenbeest komt spelen. En de baby-musjes hebben duidelijk niet voor niets hier al een wintermuts op. Ik ben er dan niet voor niets

helemaal verliefd op......zo schattig zijn ze aan het worden. Je zou ze toch zo inlijsten. Hier en daar moet er nog wat gevuld worden, maar dat doe ik dus met acrylverf , die ik nog heb van mijn keramiek schilderen. Daarin doe ik een zelfde hoeveelheid Textiel medium(van Folk Art) . Dit roer je dan weer tot een geheel en zo schilder of vul ik zo de gaatjes. Het is maar hoe je het noemen wilt. En om het "vast" te zetten even de strijkbout erover. Deze laatste zorgt ervoor als je het mocht wassen, dat het zou blijven zitten. Ik heb dit nooit eerder gedaan, dus weet ook niet of het daadwerkelijk zo is.......spannend dus. Mocht iemand het wel al gedaan hebben...een reatie mag altijd hoor. Hoest, hoest , blaf , blaf, sorry dat was ikke weer.

Eigenlijk is het geen wonder dat ik weer terug ga blaffen en piepen. En het was net al een heel stuk verbeterd. Maar ja, wat doen we eraan, behalve klagen, niks dus. Jawel, puffen dus met de medicijnen! Dus ga ik maar weer wat zitten stitchen en wandel maar weer een beetje in de straat met ons meneertje. Maak eindelijk wat foto's van de blauwe druifjes die toch nog bloeien ondanks dat ze al in augustus met hun loof begonnen. De viooltjes die net zo lief bloeiden zijn inmiddels weer weggevreten door konijnen, herten en de andere beestjes die dat blijkbaar allemaal heerlijk vinden. Het tuinieren is duidelijk anders dan in Nederland. Hier in deze wijk zijn schuttingen dus uit den boze, mits je een zwembad heb, dan MOET daar een hek omheen. Dit i.v.m. eventuele verdrinking van onverwachtte buurtkindertjes en zo, want dan kunnen ze je niet aanklagen n.l.. Maar voor een hond mag het ook nog wel, achter het huis wel te verstaan. En liefst niet te dicht en hoog. En dit allemaal voor de wildlife.......is ook weer wat voor

te zeggen natuurlijk.

En leerden we ons beesie zodat hij straks de familie komt logeren toch een pootje kan geven. Nu vindt hij het al zo leuk dat hij nu overal zijn poot voor opsteekt. Lachwekkend zeggen we al dat hij echt een Amerikaan is.....high five men... En heb bloemetjes gekocht alvast voor de pasen. Dit jaar heb ik nog geen boeket tulpen ontdekt in de omgeving, wel 3 tot 5 bollen in een potje en dat voor $20,-. Vrees dat er dus weinig gezellige paas bloemstukken gemaakt gaan worden. Wel zag ik trouwens een paarsig krulhazelaar. Een paastak in mijn ogen, maar dan in pot. Helemaal blij ga ik kijken en wil hem al inladen, tot ik zie dat hij in de $50 ,- moest kosten. Ja, ben niet gek hoor, dan maar geen paastak/boompje in de tuin. En steeds nog schrik ik van de prijzen die ze toch vragen voor een miezerig bosje of enkele bloem. Je zou er bijna zelf een bloemenzaak voor willen gaan openen. En dan maar hopen dat de prijzen wat gunstiger zijn..

April doet wat hij wil, dat is duidelijk

Na een eigenlijk best wel een Hollands maart-maandje met sneeuw, veel regen, maar ook enkele prachtige dagen, volgt april. Begint dus erg druilerig met wat regendagen en stormen gevolgd door een prachtig weekeindje met als topper de zondag, waar we toch wel echt BBQ- weer hadden. En dat ook prompt gedaan hebben. Een lekker steakje met zelf gemaakte frietjes en ook nog eens zelfgemaakte appelmoes met lekker veel kaneel. Maar natuurlijk hebben we ook hier last van de voorjaarskriebels. Er wordt weer flink gepoetst door allemaal. Kamers, de was, de hond en zelfs de auto is weer stralend schoon, maar ook al een deel van het balkon, de vloer van het gedeelte zonder dakje is nu schoongemaakt. Wat een werk, de mannen hebben nu al geen vel meer op de vingers door al dat geschuur met de schuursponsjes en groene zeep. Maar het resultaat is nu al super. Maar ook het gras heeft weer zijn eerste maaibeurt gehad. De kinderen weer wat voorzien van nieuwe schoenen en kleding. En onze boef heeft eindelijk zijn eerste drukke straatloop gehad. En het viel reuze mee. We hadden gedacht dat hij alles uitgebreid wilde besnuffelen en bekijken, maar hij liep als een ervaren drukke straat-hond. Niks geen geblaf tegen al het vreemde. Laat zich al duidelijk meer van zijn goede kant zien. Hij kruipt in ieder geval al niet meer achter ons, bij het zien van vreemde mensen. En ook de hondentraining ging een heel stuk beter. Geen geblaf meer en ging zelfs snuffelen aan de andere honden en deed speelpogingen met ze. Maar ook leerden we allemaal weer wat bij. En ook Cathy en Lexy kwamen na hun lesje nog even om de thee en hebben we een gezamelijke wandeling door onze straat gemaakt. Kennisgemaakt met een verlegen buurhond, Buddy genaamd, die eindelijk ons eens kwam begroeten. Deze is normaal zo verlegen dat hij zich liever verstopt dan zich laat zien. Grappig is dat, want ook zijn baasje zegt normaal niets en ook die verschijnt ineens, zijn hond zoekende. Deze loopt inmiddels al op straat een eindje achter ons aan. En plotseling is het ijs blijkbaar gebroken. We krijgen waarempel een gesprek tijdens de wandeling in de straat met een van de verdere buren.....of zal het bij deze keer blijven, geen idee.
Afgelopen vrijdag was een dag, die begon met regen terwijl de wekker afloopt. Gelukkig werd het daarna droog en kwam er een mooi strakke blauwe lucht, om half 8 's morgens trouwens, met een stevig windje, want de wolken verdwenen als sneeuw voor de zon. Het zou wel 16 graden worden die dag. Dus mooi dachten we, lekker wandelen dus. Maar tegen half negen kwamen er plots weer donkere wolken over de berg heen waaien. Prachig beeld zo, die donkere lucht met die lichte huizen eronder. Dus maar even weer een fototje maken. En wat denk je....meneertje volgt me op het open stukje balkon en terwijl ik de eerste druppel voel vallen.....ontsnapt de doerak toch de trap af! En met een rotsnelheid,neeeeeeeeeee...!!!!!! Hij heeft nog nooit de trap gelopen op of af.....en inmiddels valt de regen al met steeds snellere en grotere druppels neer. Hier heb ik dus echt geen zin in. En voordat ik fatsoenlijk beseft wat er gebeurt is, zie ik door de regen al amper meer wat. Zijn naam roepen geeft geen reactie en zien doe ik hem ook al niet meer. Half nat loop ik dan maar door het huis, een jas weggritstend onderweg, naar de voordeur. Hopelijk staat hij voor de voordeur.....niet dus. Dan maar even de straat inkijken, maar met zo een regenbui valt er amper wat te zien. Al roepend doe ik pogingen terwijl ik heen en weer de straat doorloop en steeds natter wordt, wat zeg ik drijfnat. Dan maar achter in de tuin, en ondertussen bedenk ik dat hij misschien wel in de bosjes achter in de tuin verdwenen is. Nee, daar kent hij toch helemaal niets, denk ik/hoop ik. En met inmiddels soppende schoenen, een drijfnatte broek, een kletsnat gezicht poog ik te kijken in de verte.......geen Sam te zien of te horen. Dan misschien onder de trampoline misschien.....nee!! Wat nu....gauw even een blik onder de veranda werpen. En wat denk je.....zit die smiegt daar gewoon, KURKDROOG, onder voor een van de deuren te wachten. Met een zeer onschuldig blik overgens en mij niets begrijpend aankijkend met een blik van: Hoe kom jij zo nat, zie je dan niet dat het regent....... ? Jullie begrijpen dat ik hier niet echt vrolijk van werd, maar hij even later ook niet. Toen ging ik dus naar boven om met te verkleden, terwijl hij dus allen beneden mocht blijven. Normaal vind ik dat zielig omdat hij dan alles bij elkaar blaft. Nu dus niet, erg he.
En dus weinig tijd gehad voor het stichen en patchwork. Maar het eerste blok zit eindelijk in elkaar. En ben nu dus bezig met het tweede. Maar inmiddels is het alweer stil in huize Sol. Iedereen ligt al op een oor, okee ik nog niet, dus op de foto's moeten jullie nog maar even wachten. Want ook ik ga naar eerst de spullen stormvast te hebben gelegd buiten ook na mijn nestje toe. Trusten.

ps:inmiddels is het alweer maandag, heb de foto's geplaatst en stormen heeft het gelukkig niet gedaan. Maar helaas regent het alweer en wordt het een fris dagje ivm de afgelopen dagen.

Voorjaarsmiddagje en Maxime is 14 geworden! En recept 3 in de pan.

Dinsdagmiddag en eindelijk hadden we heerlijk voorjaarsweertje. Het werd zelfs 17 graden, windstil en een heerlijk zonnetje. Dus wandelden Sam en ik weer lekker door de straat. Wel 3 honden gezien, maar achter een onzichtbaar hek. En die blaften ons helemaal uit het zicht. Want hier in de states hebben ze geen of weinig omheiningen in de tuin, maar liggen er onder de grond een soort van stroomdraad die dmv een speciale hondenriem stroomstoten geven, zodat de honden wel op afstand hiervan willen blijven. Nu vind ik dit persoonlijk erg zielig voor die honden, want vaak is dat hun enige manier van contact met de buitenwereld. Lopen met ze wordt dan vaak niet gedaan. Altans hier in de buurt zie ik ze niet. Hooguit even naar de andere kant van de straat om de grote boodschap dan in de overburen hun tuin te laten vallen. Maar morgen gaan we met Lexi en Cathy waarschijnlijk lopen in een straat met een stoep(errug bijzonder in deze omgeving) met het gevolg dat hier vele joggers en mensen met hun honden lopen. Wel is het langs een erg drukke straat. Nu had Petra uit NC mij gemeld dat ik misschien eens met hem naar een dog park kon gaan. Natuurlijk googlen we dan en vinden een krantenberichtje, waarin staat dat deze misschien gerealiseerd gaat worden in de nabije toekomst in Lynchburg. Bericht dateert uit september 2008. Helaas dus, niks geen dog park. Degene die het dichtste in de buurt zit is ruim een uurtje rijden..... Ook zo wat niet om je hond uit te gaan laten, maar misschien kunnen we ook naar down town Lynchburg gaan. Daar is een wandelpad over een oud treinspoor en die gaat over een eilandje in de James rivier. Maar eerst maar eens afwachten wat voor weer het zal gaan worden. En wie weet kunnen we dan ergens op een terrasje lunchen. Hihihi, dit zal denk ik niet echt gebeuren, want daarvoor zijn ze nog te speels. Of we moeten al lopend de boterhammen verorberen....

Maar vandaag is ook Maxime jarig, ons nichtje uit Vlissingen. Gefeliciteerd Max! 14 jaar alweer. Maar ook zouden we 17 jaar geleden in het huwelijksbootje gestapt zijn, mocht ik niet ziek en uitgedroogd in het ziekenhuis gelegen hebben, van mijn net begonnen zwangerschap van onze zoon. Ondanks dat er bij mij alleen maar kilo's afvlogen destijds en hoogzwanger nog 5 kilo minder wegen dan voor ik begon kregen we toch een stevig manneke van bijna 9 pond. Hij had dus duidelijk mijn reserves weggegeten. Wat een zwangerschap was dat. Negen maanden lang overgeven en de laatste 3 maanden begon ik weer een beetje bij te komen. Want gemiddeld spuugde ik om de 20 min-half uur. Dag en nacht.....wat volgens de gynecoloog een vorm van allergie was tegen het zwangerschapshormoon. Nee, dat waren geen leuke tijden. Maar op een gegeven moment kwam ik er achter dat wanneer ik cola dronk, mijn misselijkheid wat weg ebte voor een kleine twee uurtjes. De rest van de zwangerschap alleen maar cola gedronken dus. Maar gelukkig, zodra ik bevallen was, was het dus ook gelijk verdwenen. En twee maanden later zat ik weer terug op gewicht. Maar nu weer naar heden.

Behalve veel buiten geweest te zijn hebben we helaas geen gras kunnen maaien, want onze John Dear zei dus na afgelopen winter: doe het zelf maar! Morgen maar even naar het bedrijfje bellen ofdat ze hem een beurtje kunnen geven. Dan maar wat borduren tussen de bedrijven door. Een gezellig omaatje naast de boom. Met een leuk hartje erop geapliceerd en dat allemaal met het handje. Stiekem zitten er weer al aardig wat uurtjes in. Dear Janetje komt af en toe jaloers om het hoekje kijken of ik geen zin heb om bij haar langs te komen. Na wat conflicten over een rechts bovenste hoekpunt en daarna een probeersel met een ander blokje in (de onderste rij)wat ook al niet een, twee, drie lukte, liet ik ze maar even links liggen. Jane het licht niet aan jou hoor. Gelukkig ben ik inmiddels tot inzicht gekomen, meer ervaring opgedaan (wat duidelijk geholpen heeft)en zal binnenkort weer eens een tweede poging op deze lastige blokjes herpassen. Inmiddels was mijn ingelopen werk aan deze bijzondere quilt weer veranderd naar achterlopen. Want de dames van de quiltbee komen volgende week alweer bij elkaar voor alle taartpuntjes aan de rechterkant naar beneden en het hoekpunt boven. Maar die hebben ze vast ook niet allemaal gemaakt. Manlief merkte op dat er vandaag weer zeker 125 man/vrouw op bezoek zijn geweest. Virtueel wel te verstaan. Wauw, ik had er geen idee van dat er zoveel mensen meeleven. En ik maar denken, lezen ze het allemaal wel? Blijkbaar wel dus. En wat ik erg leuk vind is dat er mensen zijn(zelfs onbekenden)die ook af en toe eens een berichtje achterlaten bij de reacties onderaan. En weten jullie wat we vandaag gegeten hebben? Drie in de pan! Nou ja, het werden er zes in de pan. En wat lieten ze ze heerlijk smaken. Nu heb ik nog het recept van mijn omaatje (Jose)Fientje. Destijds ging ik regelmatig bij hun eten. Willen jullie het ook weten/mee eten? De hoeveelheid hieronder heb ik voor ons vieren verdriedubbeld !

Benodigdheden:

125 gr zelfrijzend bakmeel

snufje zout

1,5 dl lauwe melk

rozijnen

geweekte abrikozen op stukjes knippen

Bereiden:

Meng alles met een garde stevig door elkaar en doe dan pas de vruchten erdoor. Doe een klontje boter in de pan en laat deze smelten. Schep met twee lepels verschillende hoopjes in een koekenpan en na een minuutje als ze mooi bruin zijn begin je de eerste weer om te draaien. Dan deze kant idem dito . Als ze gaar zijn op een bordje leggen en het deeg zo opmaken. Opdienen met verschillende basterd suikers of stroop. Smakelijk !

Over een maandje komen onze eerste bezoekers van dit jaar voor een weekje. Zal dus aan de poets kunnen om de logeerkamers weer uit het stof te trekken! Maar we hebben er zin in hoor. Sterker nog, ook wij zijn al aan het aftellen.

Zoveel te doen....

Nadat afgelopen vrijdag de regen weer met bakken de hemel uit kwam, heb ik weer heerlijk aan twee apliceer werkjes kunnen werken, en ondertussenmet het beesie gewandeld tussen de buien door overgens. Want nu leek hij wel of hij het wist dat het even droog was. Maar ook gaf hij aan of het een wandelingetje worden kon of een snelle ook nog plasstop(hihihi). Maar we zijn waarempel het straatje naar beneden en een keertje het bergje op naar boven. En elke keer waren we net binnen en daar was de regen dan alweer. Als dat niet bijzonder is.....toeval waarschijnlijk, maar dat vond ik niet erg hoor. Na school mocht meneertje mee met mij de kids ophalen en gelijk door naar tumbling om ze daar vervolgens(na een lekkere koel)weer af te zetten. Want alleen zijn vindt hij duidelijk niks. Ondanks een kluifje waarop hij toch een uurtje zou kunnen bijten....die laat hij dan duidelijk liggen. Maar proberen blijven we.....

Zaterdagochtend, de puppy training, al om 9 uur daar zijn. En wat opvalt is dat er alleen maar vrouwen zijn en een dochter. En wij, allemaal. Maar wat opvallend was dat ons boefje, de grootste van de klas trouwens, zich duidelijk niet wist hoe hij zich moest gedragen. Hij blafte n.l. bijna het hele uur, maar nadat ik hem op schoot nam en later bij hem op de grond ging zitten probeerde hij toch wat contact te krijgen. Gelukkig kregen we ook een schriftelijke herhalingsles mee, want eerlijk gezegd heb ik het niet altijd verstaan, door zijn geblaf, maar ook begrepen. Maar gelukkig had ik nog 3 paar oren mee. En kregen we de beginaanwijzingen van de klikker mee, welke je moet klikken op de momenten dat hij iets doet wat gevraagd wordt en vervolgens beloont met een stukje koekje. Volgende week mag hij dus mee met een nog bijna lege maag, zodat hij dan heel geconcentreerd op de koekjes zal letten. Nadat de klas afgelopen was stonden Lexi, de hond van onze Engelse vrienden en hun gezin al te wachten op hun klasje. En wat gebeurt er...hij voelt zich waarempel duidelijk meer vertrouwd met Lexi. Hij laat haar zoals het hoort ruiken, en even laten snuiven ze elkaars kontje.....en alles zonder blaffen. Een wondertje, waarschijnlijk te wijten aan het feit dat hij deze geur al verschillende malen geroken heeft of zo. En namen nog een speeltje mee. Weet niet weer er hiervan de beste smiley is, maar oordeel maar zelf. Maar ook de trainer stond volverbazing te kijken. Maar wij dus nog even langs de Toys R Us om een kado te kiezen voor de baby shower. Deze typische Amerikaanse gewoonte is voor ons nog onbekend en aangezien ze daar een list heeft met wensen vragen we het personeel om hulp. Zeer behulpzaam helpen ze ons aan een geprijsd item. Het blijkt een soort matrasje te zijn, dat je op het gewone matras legt, maar het bovenlijfje lijgt iets hoger. Wat weer handiger is als ze verkouden zijn of last hebben van hun maagje. En kun je door de zijkanten naar boven te duwen ze in de rug positie houden, wat tegenwoordig hier weer verplicht is. En ook namen we een plastic papflesje mee, want ons aller Nikkie was ook uitgenodigd. Helaas ging het niet goed met Danielle(van Sandra), want de laatste belde 's morgens om half tien dat ze onder weg naar de eerste hulp van het ziekenhuis reden, want er werd gedacht aan een blinde darm ontsteking. Dus die zouden er waarschijnlijk niet zijn....tegen tweeen. Vervolgens kwamen na Lexi's schooltje de familie ditmaal met hond op de koffie. En weer was de begroeting leuk, al was onze Sam wat bleu. Maar gelukkig was alles nieuw voor Lexi en snuffelde ze er vrolijk op los, waardoor onze Sam heerlijk in de achtervolging stiekem al zijn info ruiken kon. En na een paar minuten begon onze Sam voorzichting haar tot een spelletje uit te lokken en al gauw renden ze achter elkaar aan. Wat een genot, om ze zo te zien spelen. Lexi die thuis normaal achter de katten aanzit, wordt nu achterna gezeten. En geniet mee van onze puppie die ineens weer weet hoe het moest. want hij beet speels in Lexi, en deelde zijn waterbak als een echte gentelman. Welliswaar keek hij lijdzaam toe, maar na ons bakje koffie/thee en een worteltjes taart gingen hun weer richting huis, met onze Joey. Sammy was duidelijk onder de indruk van zijn nieuw gemaakte vriendin, want de hele dag verder bleef hij maar snuffelen en likte zelfs de stoep buiten daar waar ze gelopen had. (Of zou het komen dat die nat was en hij dorstig was of zo, geen idee).

En tegen twee waren Nikkie en ik op een voor ons onbekend adres bij een onbekende dame. Deze had ons uitgenodigd, want het schijnt de gewoonte te zijn dat iemand jou feestje regeld. Letterlijk alles wordt dan voor de moeder gedaan. Van kaartjes versturen tot het verzorgen van een buffet, een taart waarop al de naam van de nog te geboren baby staat en kado's die je als gast kan winnen. Daardoor moesten we allerlei spelletjes spelen, waaronder ingepakte babyspullen raden, de omtrek van de moeders buik meten met wc-papier zonder de moeder aan te raken en uit zijn volledige naam zoveel mogelijk woorden te schrijven( in het Engels overgens). En laat ik nu de omtrek goed hebben geraden, hihihi, dus mocht ik een kado tasje uitzoeken. Waarin een waxinelampje zat, erg Amerikaans maar gelukkig in het wit.

Maar al met al, was het een geslaagd feestje en begrijpen we dat als de baby geboren is iedereen nogmaals langs mag komen om de baby ook in het echt te mogen aanschouwen.

Thuisgekomen zitten we zo vol, dat Jack maar een pizza besteld voor zich zelf. Maar eet ik er toch nog een stukje van mee. Nikkie geniet duidelijk van ons voor zich zelf te hebben en kijken we samen met haar naar verschillende museumbende's en BZT-shows die ook op uitzending gemist staan. Van Sandra horen we dat ze tegen achten 's avonds weer richting huis rijden. Met wat ontstekingsremmers en pijnstillers. Het bleek geen blinde darm te zijn, maar een ontsteking en begreep dat ze volgende week nogmaals langs bij de dokter langs mag gaan voor verder onderzoek.

Vandaag zondag gaan we Joey ophalen en mag nu onze Sam mee om deze keer op bezoek te gaan bij Lexi. Ben benieuwd hoe het er nu aan toe zal gaan met nu ook nog eens katten in het huis. Want bij onderzoek naar zijn roots schijnt het zo te zijn dat de Border Collie zijn jacht instinct inzet bij het ruiken of zien van katten......maar ook dit verhaal wordt vervolg!

Alweer donderdag.

Hebben jullie dat nu ook, dat de dagen voorbij lijken te vliegen. Waarschijnlijk komt het door het lekker bezig zijn, want deze dame probeert eens wat te minderen met computeren en wat meer te handwerken, want overal rondom me verschijnen vele prachtige werkjes en ik bekijk ze meer dan dat ik ze maak. En nu het weer een kleine wereld is buiten met zijn mist en regen is het des te stimulerender. Zo stich ik weer wat weg en langzaam verschijnen weer prachtige plaatjes waar ik helemaal weg van ben. Onze Sammy slaapt al 3 nachten gewoon lekker door, stt, niet te hard vertellen, want verbeeld je dat hij het hoort en vervolgens weer gaat spoken. Nee, ben net lekker bijgetankt met mijn slaap. Enne wat ik helemaal vergeten te vertellen was is dat hij van 14,5 lb naar 20,5 lb gegroeid was op 3 weken tijd. Maar volgens de dierenarts is hij nog aan de lichte kant dus mogen we hem nu ook nog 's avonds best wel wat geven. Tjonge, zal dat voor hem straks weer tegen gaan vallen, als hij terug naar 2x per dag eten moet. Maar dat zien we dan wel weer. Ook heeft hij zijn gehoor al beter ontwikkeld, of ik moet het anders zeggen, hij kent inmiddels al de bekende geluiden waarna er iemand thuiskomt of weggaat. Zo dus ook de garagedeur , maar ook op de bus is zijn gehoor sterk ontwikkeld. Want hij heeft al in de gaten dat je via het raam veel beter de boel in de gaten kunt houden, en dus ziet of zijn speelkameraden al thuis komen.....

Daar zijn we weer

Ja, ik weet het. Het was weer even stil rondom het blogleven, maar we hebben heerlijk genoten van het voorjaarsweer. Wat inhoud, lekker gewandeld met het beesie, maar ook knuffelen . En lekker boeken gelezen buiten in het voorjaarszonnetje, hier en daar wat huishoudelijke klussen en we zijn in de tuin aan het veranderen geweest. Want de laatste winter heeft nog al wat schade aan de planten gebracht. En dus hebben we wat planten van achter verhuisd naar voor, want waar ze stonden hadden zelfs hun wortels amper iets gedaan, en we wonen er toch al ruim 1,5 jaar. Hopelijk slaan deze azalia's aan daar. En achter zijn we van plan dat gedeelte wat beplant was te gaan betegelen of beton te storten, zodat we daar ons zwembadje kunnen op zetten deze zomer. Dat zou wel zo fijn zijn ....alleen nu nog tijd vinden voor dat te realiseren. Maar het begin is er. En hebben we een taartje gegeten op de verjaardag van ons nichtje Fabienne. Zij is 12 jaar geworden. Eten jullie een stukje mee? Nogmaals van harte gefeliciteerd hoor!

Momenteel is het niks om in het atelier te zitten met dat mooie weer. Maar deze week zal dat er weer wel van komen, want vanaf morgen krijgen we weer een aantal dagen regen.....de natuur hier zal niet weten wat hun overkomt. Weer al regen binnen twee weken. Maar dat het nodig is, dat is zeker! Want het gras is meer stro dan gras. En zo kunnen de verplantte irissen, azalia's en viooltjes hopelijk beter wennen op hun nieuwe plekjes. En dus ben ik weer op zoek gegaan voor een makkelijk handwerkje voor buiten, en ik had weer eens zin in een borduurtje. Nu liggen er al een paar erg mooie projecten me het erg moeilijk te maken. En ondanks dat het net lente geworden is ben ik toch weer aan een volgende winterquilt begonnen. Wie weet zijn ze dan gelijk klaar voor volgende winter. Laat ons hopen! Maar kijk maar even mee. Deze quilt is ontworpen door Bronwyn Hayes en stond in 3 op een volgende Homespuns in de zomer van 2008.