De huizenmarkt

Net als wat we al gedacht hadden, we krijgen weer nieuwe buren. Aziaten......, ze zijn al druk bezig in het huis, nee niet met verhuizen. Wat hier overgens heel normaal is, daar de huizen helemaal geverft gelakt en gepoetst achter gelaten wordt. Maar verwacht ze wel voor de kerst zal ik maar zeggen. En dus zijn bijna alle huizen in de straat weer bewoont. Bijna ja, want weet je nog het grote huis waarvan er verteld was tegen ons dat ze in de grote vakantie in wilde.....juist ze zijn nog steeds bezig erin. En volgens mevr. eigenaar zijn ze(waarschijnlijk maar 1 maan) nog bezig met verven, en dan mogen de vloeren nog gedaan worden.......en oja, hun huidige huis was nog niet verkocht.....vandaar dat alles op langzaam gezet is.

Gisteren zat er hier een snijdende koude wind, zeer ongebruikelijk hier overgens. Zo een waarvan de tranen over je wangen rollen ja. Met een gevoelstemperatuur van 3 graden....brrrrrrrr. Dus ja, wat doe je dan. Eerst kaarsjes aan, want dat maakt het wat hagelijker. En dan maar huizen bijbouwen nu de markt weer lekker lijkt te gaan. Want sinds enkele maanden ben ik leerling bouwkundige. Maar jeetje dat valt niet mee. Er gaat wel eens wat mis namelijk. Denk je alles mooi voorbereid te hebben door alles vast te maken alvorens het echte werk, en als je dan klaar ben zie je ineens iets of wat scheef zitten. Dan vervolgens eens beter meten doormiddel van een heus hulpmiddel. Maar nog blijf ik er scheve ramen of schoorstenen zien zitten. Ahum...ja da's de leerweg, maar het heeft ook zijn charmes denk ik dan maar. Alles is immers handwerk. Hier geen liftjes of kruiwagens of van die handige mannetjes. En of ik er ooit huurders voor zal vinden? Maar ik laat jullie wel mijn bouwwerkjes zien van de huizen van de laatste paar dagen (en overuren draaien tijdens de slapeloze uren des nachts).

Je kunt in ieder geval zien dat er huizen staan. Misschien moet ik nog maar is voor tuinder gaan spelen en de boel wat oppimpen...

Verder kreeg ik nog een verzoekje voor het sjowen van mijn maaksels van de siggy's. Nou ze zijn nog niet zo ver als de huizen hoor. Ze moeten nog een leuk randje krijgen maar hier zijn ze dan.

Maar ik kreeg er ook weer eentje binnen, is het niet een schattige poesje...

Inmiddels zijn ze allemaal uniek geworden en zien er stuk voor stuk anders uit. Kun je trouwens zien dat het rode vogeltjes zijn? Moet dus eigenlijk een beetje de red Carnalsbird voorstellen.

DE vogel van deze staat Virginia dus. En met de feestdagen voor de deur vond ik het ook wel wat feestelijks geven. Foto is trouwens uit het argief van een adverteerder....

Aangezien de heren het af en toe erg lastig vinden om niet met Sam te spelen gaan ze hem zo nu en dan gezelschap houden op zijn bedje. En zo zitten de 3 mannen dan op een rij...

Vandaag werd ik al vroeg boos(nou ja, erg geschrokken en dus reageer ik geschokt). Zie ik onze Sam ergens op een zwart plakkerig papiertje bijten. Wat heeft hij nu weer? Ik zie een restje transparant plastic.....nog vager. Zie ik plots de deur van mijn naaikamertje open staan. Die had ik toch dicht gedaan meen ik? Hmmmm, en al rondkijkend bedenk ik wat er ontbreekt. Ik zie niets, wel zie ik een laatje openstaan van mijn mini ladekastje waarin mij voorraad quiltnaalden ligt. En ineens bedenk ik het me. Daar lag boven op een nieuw pakje miniquiltnaalden (3 cm lang)die ik bij de cursus een paar maanden terug had gekocht. Dan moet hij het laatje opengetrokken hebben...... Maar geen restanten van de mini naaldjes heb ik gevonden. Nu maar hopen dat die goed tussen het plakkerigere papier blijven zitten en hij er verder geen last van mag hebben. So far so good.

Tegen het middaguur werd ik helemaal blij. Eerst bracht de mailman een briefje van Annelies (http://www.quiltsandsiggies.web-log.nl/ ).Ik had me namelijk afelopen weekeind aangemeld om te beginnen met siggie's. Wat dat zijn? Vraag je....nou je maakt kleine quiltblokjes voor elkaar die op een erg makelijke manier in elkaar zit, maar o zo leuke resultaten geeft als je er een hoop bij elkaar verzamelt en deze tot een quilt gaat maken. Nu ik er dus een van haar gehad had, moet ik er natuurlijk ook eentje terug sturen. Nu was ik al eens tussen mijn lappen gaan kijken en heb iets gevonden wat ik echt vind horen bij een full-time quiltster. En je moet weten dat haar briefje de 20ste gepost was......4 dagen maar.. wauw... zo snel is er nog nooit iets binnen gekomen. Nu maar hopen dat er niet eerder op dit idee gekomen is!
Verder zat er nog een grote envelop in de brievenbus. Met het boek the Civil War Diary Quilt, gebaseerd op lapjes die in de tijd va die oorlog als codes gebruikt werden om zo berichten door te geven. En bij elk van de 121 lapjes zit er een kompleet verhaaltje bij. Nu had ik dit boek al regelmatig voorbij zien komen en zag tot mijn verbazing dat het boek verkrijgbaar was voor net iets meer dan $4,- bij Amazon.com. Nu ja, het is een tweede hands-je maar ziet er uit als nieuw! Kortom voor net $8,- werd hij bezorgt en al.......daar kan ik me geen bult aan vallen niet. En gisteren was ik ook al verwend met het boek When the cold wind blows van Blackbird design. Deze was overgens voor de volle prijs...


Hier had ik al veel positieve reacties op gelezen en inderdaad een boek waarin prachtige quilts en kussen en borduurwerk staat. Nou heb ik me al aardig een lijst van dingen die ik wil gaan maken, en dus vandaag bezig gezeten aan mij randje rondom mijn middelstuk te krijgen. Nu moet ik zeggen dat ik dit eng vind. Hoe groter de lappen worden des te meer er scheef kan gaan...... Maar mijn sterretjes zijn klaar! Yes, eindelijk en nu maar hopen dat we weer een vervolgstukje info van Guute krijgen.....zodat we weer verder kunnen. Tuurlijk zijn er al bij die verder werken, maar ik wacht braaf mijn jufje af. Dus vandaag weer een aantal letters geborduurd.

Hier was ik ergens in het voorjaar al mee begonnen en terwijl ik mijn quilt/strijk kamer aan het opruimen ben kwam ik het weer tegen. Ook zo een lekker werkje wat je gauw oppak. En ik heb me voorgenomen weer gauw aan mijn Dear-Jane verder te gaan. Straks alvast weer wat tekeningen overtrekken op Freezer-paper. Zodat ik dan makkelijk en sneller weer verder kan. Plannen genoeg hier!

Hier hadden we voor de officiële herfst begon al echt heel wat mist en regen gehad de laatste week, maar vanmorgen bracht ik de heren weg tegen zeven en het was al ruim 20 graden....vandaar dat het zo warm was vannacht.....het lag eens niet aan mij. Met een lichte mist, maar de zon zie je al echt der best doen en al gauw kwam de zomerse hitte je tegemoet. Te benauwd en vochtig om lekker een eind te gaan wandelen. Wel gezien dat er twee van de drie huizen uit de straat onder contract zijn. Laat ons hopen....want ook deze huizen staan al ruim een half jaar te koop en leeg....Maar bij terug komst mag onze Sam in zijn badje, waar hij dankbaar in gebruik neemt.

Amerika en Nederland 2

Het is nog vroeg in de ochtend (7 uur) hier terwijl ik alweer mijn volgende deel aan het bloggen ben. Jack heb ik net weggebracht en Nikkie en Sam slapen nog. Joey is alweer aan het logeren bij Michael. De boys hadden elkaar zo gemist. En onze Sam...die is heropgevoed op zijn logeeradres. Door zowel Cathy als Lexie begreep ik. Want behalve de eerste 2 nachten was het even blaffen zodra wij naar boven gingen. Maar inmiddels is hij het denk ik alweer gewend om hier te zijn. Want Lexie had ook duidelijk te kennen gegeven dat hij stil moest zijn en dat ze wilde slapen. En dat allemaal in 1 blaf die duidelijk genoeg bleek te zijn om het te aanvaarden. En aangezien ze (Cathy) met 2 honden aan de wandel ging in haar eentje, was ze er al snel achter dat ze dit niet echt lichamelijk aan kon. Onze Sam en Lexie trokken nog al om maar om ter eerst temogen lopen. Hihihi, ik zag het al voor me(sorry Cathy, maar comisch moet het voor de toeschouwers wel geweest zijn). Dus zij is om een nieuw soort riem gegaan, zo een waar pinnen inzitten. Zolang een hond niet trekt voelt hij er niks van, maar het moment dat ze, de honden dus, gaan trekken .....zullen ze het voelen. Niet zo erg dat ze gaan bloeden hoor, maar fijn is het niet. Want ik kreeg een hondje terug die amper tot niks meer trekt. Dat deed hij eigenlijk al niet zo erg, als hij en ik samen liepen. Behalve als we samen met Lexie erop uit trokken, of er een ander beest in de buurt was. Maar handig is het wel! Loopt echt een stuk prettiger en nu snuffelt hij niet uren meer, behalve als ik het hem toelaat. Ook ligt hij nu graag in zijn kooi, waar hij dan ook regelmatig terug in te vinden is en lopen we nu flink door onze straat helemaal op en af. Daar zijn we toch een drie kwartier mee bezig. En aangezien de bouwer nog steeds bezig zijn in het nieuwe huis hebben we halverwege (op het stijlste stuk) even wat afleiding en kunnen dan even bijkomen van dat heftig klimstukje. Momenteel hebben ze net beton gestort en is de weg naar 1 week plannen en storten eindelijk beeindigd. Dit moet in zoveel etappers vanwege het hoogteverschil en het gewicht van het beton. Als het te zwaar gaat worden houdt de bekisting het niet meer en dus wordt er steeds gewacht tot het weer gedroogd is alvorens ze weer verder kunnen. En weet je hoeveel vrachtwagen met beton ik zien komen en gaan heb. Negen stuks.....en alleen voor het weggetje bij een huis. En alles wordt hier overgens zonder een metalen mat gedaan. Die bij ons in Nederland er gewoon in gaat. Vreemd niet? Verder heb ik nog steeds last van de jet-lag. In de middag begin ik alweer te gapen en zin te krijgen in mijn bedje. Af en toe geef ik er aan toe, maar 's avonds val ik steevast in slaap op de bank. Na eerst een half uur onophoudelijk te zitten geeuwen. Bahbah, dat zijn weer van die minder leuke kanten van het reizen. Normaal had ik hier niet zo een last van, maar denk dat onze reis van 24 uur (vanaf het moment dat we moesten opstaan(6.00uur) tot het moment van thuiskomen (hier midden in de nacht 12 uur, wat in Nederland inmiddels de volgende ochtend 6 uur is). Want we bleken een tussenstop in Detroit van maar liefst 9 uur te hebben. Krijg je ervan als er te laat geboekt wordt. Gelukkig hebben we wat van die lounche banken en footstools te pakken gekregen en daar wat op gehangen en gelegen, maar slapen doe je niet echt. Hopelijk ben ik er nu eindelijk vanaf, want a.s woensdag krijgen we alweer bezoek uit Nederland. Nu eigenlijk komen ze vanuit de westkust naar hier gevlogen, want ze hebben eerst daar al 14 dagen San Francisco en Las Vegas bezocht. En op de terugreis proberen ze al wat tijdverschil(toch nog 3 uur) al weg te werken, door hier een klein weekje te verblijven. Het zijn de beste vriend en vriendinnetje uit Roosendaal van onze kids. En laat het tussen ons als ouders ook nog eens super goed klikken. We zien er dus allemaal erg na uit. Alleen heb ik ook nog zoveel te doen... zoals kerstsokken maken voor ze. Hmm, trekt nog niet echt bij dit soort weer en de vermoeidheid.

Maar zal ik nog wat foto's showen die we gemaakt hebben in Nederland. Vooral de geveltjes in Amsterdam trokken mijn aandacht. Maar die zijn ook zo bijzonder. Weten jullie overgens dat in veel van die oude panden nog steeds gebruik gemaakt wordt van de haken bovenaan de daken? Vooral tijdens de verhuis of het binnenkrijgen van grote meubelstukken.

Zien jullie overgend op de foto met dat bruggetje hoe sommige huizen naar voor staan? Daar kunnen ze hier in Amerika niet over uit gepraat raken. En wat ik wel snap van de Amerikanen hoe bijzonder ons Europa toch wel is, met al zijn oudheid en knussigheid.

En het verrukkelijke eten, want de Amerikaan uit deze streek is gewend aan (in onze ogen) vrij saai eten met weinig smaak. Want kruiden worden er amper gebruikt of heel weinig.

En wat dachten jullie van al die torens en kerken.

Die zijn toch zoveel anders dan hier (lees mooier). Ik zal er binnenkort wel eens een aantal vanuit deze streek plaaten. Verder hebben we ook nog een boottochtje gemaakt, wat best lekker zit hoor na een poosje lopen.

En dan de woonboten. Sommige zijn zo gezellie aangekleed......of net niet..... Er zat overgens een woonboot bij die ons doet lijken op de log cabin huizen. Zou daar een Canadees of Amerikaan in wonen?

Wisten jullie overgens dat Amsterdam een klein riviertje heeft, waarin de huizen recht in het water staan? Mij doet het enorm denken aan Venetie, maar ik zal vast niet de enige zijn. En dat bordje wat aan de brug hangt met die schroef, betekend dat er niet met een motorboot in gevaren mag worden. Want door de golfslag die dan gevormd wordt kunnen deze huizen water binnen krijgen. Hoe het riviertje heet........nee echt geen idee. Misschien dat een van mijn lezers dit weet.

En als je goed kijkt, zien jullie hier op nummertje 7, het kleinste huisje van Amsterdam. Slechts een meter breed. Diep.......geen idee. En wat mij vooral bezig houd is.....hoe richt je zoiets in.......? Hmmmm.... 1 persoonsbedden in ieder geval .....en in de lengte graag. Net als de tafel en de bank. Hahaha, zal dat vreemd eruit zien.... Of hier je familie/ vrienden ontvangen en een dansfeestje geven..... Wel heb je vast veel wanden om iets aan te hangen....Overgens een betere foto kreeg ik er niet van, want dit huisje stond aan de andere kant van de boot. Waar ik zat dan bedoel ik. Maar een plantenbak had het wel! Volgens mij woont er dus een vrouw. Zou zo iets nu te verkopen zijn? Aan studenten misschien? Of als gallerie....moet je wel een eenrichtingsverkeer ir in maken....Kortom zoiets geeft je genoeg stof om eens na te denken......

Voorlopig heb ik jullie weer lang genoeg bezig gehouden. Maar ook dit deel wordt vervolg. Tot gauw!

Ook vandaag weer is het weer mooi, maar zo af en toe valt de zon weg. Echt erg is dat niet vinden wij, want dan lopen we tenminste lekker stukken met Sam. Wat is de natuur toch mooi zo. De wilde bramen die langs de weg groeien beginnen mooi rijp te worden en dus vogels in allerlei kleuren vliegen in overvloed. Net als de hertjes die al hun Bambi's en Feline's komen showen in de vroege ochtend en later op de middag. En deze keer heb ik zelfs een eekhoorntje in de verte gesnapt.

Op quiltgebied heb ik vandaag een kerk omgebouwd tot een historisch huisje kompleet met torentje. Gewoon spontaan, omdat ik dat er leuker tussen vond staan. Ik heb proberen de vogels met het lint te maken, maar om eerlijk te zijn.....vond ik het maar niks en heb zitten piekeren wat dan wel. Dus de boel weer uitgetrokken en aangezien ik ineens flinke gaten in mijn achtergrondje had.......juist dan iets appliceren. Wat zwaluwen in de lucht trokken mijn aandacht. Hmmm, wat schetsjes van hun omtrek en voila, daar is de oplossing. Ik ben erin ieder geval veel gelukkiger mee.

En als ik me omdraai van mij naaimachine zie dat er ondertussen een beesie mijn kamertje is ingekomen. Die stiekem mee geniet van de nieuwste creatie. Want ondeugend is hij zeker! Je ziet het gewoon in zijn blik,

net als hier in de stoel buiten. Hij kijkt al zo naar je alsof hij wil vertellen: Ik moet er weer uit zeker?