Borduren tot het af is, terwijl Nikkie een fluitconcert geeft.

Gisteren bijna de hele dag zitten borduren, net als vandaag trouwens. En dan is het eindelijk zover. Jopie ja jeh! Al de borduurprojecten waaraan ik bezig was zijn af. Wat een heerlijk gevoel. Even kijken dan.

Hoe vinden jullie die slee-ertjes, ik heb er ook nog in het echt! Deze foto heeft Cathy afgelopen dinsdag gemaakt.

En om je enig idee te geven wat het grote verschil is zal ik deze nog even showen.

En dan het geheel tot zover....

Volgens het paroon mogen ze nu allemaal samen vast gemaakt worden, maar het idee van de lijstjes net zoals bij de Ark van Noah vind ik ook wel wat. Wat denken jullie? Aangezien de sneeuwpoppen klaar waren, mocht de ark nu dan toch eindelijk ook gemaakt worden. Dit soort werkje kost veel meer tijd dan het red-work overgens, ondanks dat het veel kleiner is.....

Ooit in een ver verleden had ik wel eens wat geborduurd, waaronder deze 3 projectjes die ik geloof ik uit een Ariadne gehaald had.

Vervolgens nog een geboortelap voor nichtje Myrthe, een bosje viooltjes en daarna niks meer.

Ondertussen maken de kids hun huiswerk en een van die dingen is voor Nikkie klarinet oefenen. Nu klinkt dit al beslist erg aardig, en dat te bedenken dat ze pas eind september voor de eerste keer ging toeteren. En nog steeds leert ze noten bij, je ziet ook dat de stand van haar handen steeds moeilijker wordt, maar zoals elke trotste moeder vind ik het geweldig klinken. Lekker ontspannend en af en toe ook wat herkenbaar.

Ge-tagged

Een poosje terug kreeg ik van een van de blogmeiden van hiernaast het bericht dat ik uit mijn 4e bestand de 4de foto mag laten zien. Nu kon dat even niet omdat mijn computer er even weer eens mee gekapt was. En nu is hij weer gemaakt en dus kan ik dan eindelijk die bewuste foto gaan zoeken.

En waar blijk ik dan terecht te komen....in Spanje ongeveer 5 1/2 jaar geleden.


Hier zit Nikkie samen met de Tilburgse Wayne op de groene krokodil waar ze jaren lol mee hebben gehad, niet alleen deze twee, maar ook Natalie en Bas die ook samen met Joey speelden. O, dat brengt weer herinneringen terug.....

Hun vader was begonnen met dochterlief aan een duikcursus en wij kregen dus van Arjan ook een spoedcursus in ons prive-zwembad.

Maar ook dat jaar gingen wij eindelijk naar de mozaïekwerken van Gaudi kijken. Hier zie je de Sagrada Familia, waar ze (naar de info van destijds) nog zeker tot aan 2025 aan aan het bouwen zouden zijn. We hebben deze 380 trappen geklommen in een van de torens om vervolgens over de brug naar een andere toren en daar weer naar beneden te klimmen. Maar wat was dat een klim.....

Hier lacht ons Nikkie nog voor de klim....

Een van de prachtige be-mozaiekte torens, en allen waren anders zowel in vorm als in kleur.
Terwij de temperatuur die dag op liep naar de 35 graden, wilden we ook een bezoek nog brengen aan Park Guell, tevens ontworpen door Gaudi. Dus wij via de metro een 200 meter een straatje om, daar een hoekje om moeten nemen naar links en daar zagen wij dan dit beeld maar dan andersom. Alleen moesten we deze klim nog maken, want deze foto hebben we pas genomen toen we boven kwamen....

Nikkie had er al weinig puf meer voor, maar aangezien wij roltrapjes zagen zou dat toch niks voorstellen.......dachten wij. Het bleek dat maar 1 der trappen daadwerkelijk fungeerden! Maar wat werden we beloond. Na eerst de tuin zijn door gewandeld, gelukkig onder de bomen, en aan elke drinkkraan te hebben gehangen, naderden we dan toch eindelijk de beroemde banken. Deze zijn rondom een speelplaats in de grote van toch zeker een voetbalveld groot gebouwd.

En daar eindelijk aangekomen moesten we nog even bijtanken terwijl Jack om ijs en drank ging. Maar het was beslist de moeite waard, ook volgens de kinderen, die deze dag achteraf niet echt hadden zien zitten....

En ik geef deze tagged door aan Bibi van Bagel en Spekkoek, aan Nikkie en aan Anya.

Ander half jaar alweer

Wie had dat gedacht, dat de tijd (ondanks het totaal andere leven) toch achteraf heel snel voorbij is gegaan. Want om eerlijk te zijn heb ik het best moeilijk gehad dat eerste jaar. Maar vandaag de dag zitten we alle vier lekker in ons vel en hebben ons er bij neer gelegd (denk ik), dat het leven hier echt anders is. Wat anders is.... het hele leven denk ik wel. Mensen hier in deze omgeving leven veel meer op zich zelf. Ze werken al vanaf 15 jaar, vele 12 uur per dag, door de week, maar ook in de weekeinds. Ze ontmoeten elkaar in de restaurants. Hetzij voor lunches of diners, maar zelfs ontbijten gebeurt ook erg veel buiten de deur. En dus is het eigenlijk begrijpelijk dat ze geen tijd hebben/nemen voor visites. Wel zie je mensen hier overal bellen met hun mobieltje. Van in de auto's(heel veel) tot in de winkels, restaurants, etz. En vaak zijn dat niet even snelle berichtjes......nee, je hoor ze urenlange discussie's aangaan over wat te eten en weet ik veel meer van dat soort geklets. Dus inderdaad het leven is gewoon anders en door dit te accepteren lukt het ons beter om hier tussen te passen en zien we de toekomst hier ook zitten.

Nou moet je eens kijken!

Weet je wat ik nu toch weer tegenkom..... Is die niet geweldig, maken ze al reclame voor mijn blog. Wist niet dat die zo populair is! Nee, gekheid natuurlijk maar dit leuke spele dingetje kwam ik weer eens tegen en ja dan wil ook ik even spelen. Ook proberen met jou tekst? Moet je even hier naar toe: http://ruletheweb.co.uk/b3ta/bus/.

Eindelijk sneeuw

Nu hebben we dit jaar al 3x sneeuw gehad, maar na 30 minuteren was deze prompt weer verdwenen. Zo jammer........ want ik vind dit altijd zo een vredige uitstraling geven aan de wereld. Ook komen dan de herrinneringen aan de wintersport vakanties die ik als kind samen met of mijn school of met ouders, zus en broer beleefden. Zo waren we in Oostenrijk in de Alpen, in Frankrijk skieden we al kijkende op het meer van Geneve en in Italie skieden we over de ruwe bergen van de Dolemieten met zijn ongerepte natuur waar we de springbokken en roofvogels nog van dichtbij meemaakten. En nu hier in de bergachtige omgeving is dat gevoel er helemaal. Vanmorgen rond 7 uur maakte ik al deze foto's...

en deze zijn van rond half negen.

Deze zou ik zo kunnen gebruiken als patroontje voor een huisjes quilt niet?

even wachten...

nog even wachten...

en dan AANVALLEN

Wat een fel zonnetje straalt zo binnen. En tot groot plezier van de kinderen die beiden op gestaan waren iets na zessen, hadden ze de eerste 2 uur vrij gekregen en een half uurtje geleden zagen we op tv, boven in het beeld verschijnen dat ze nu de hele dag vrij zullen zijn. Joey verdwijnt achter zijn computer om te gaan gamen en

Nikkie kroelt eerst wat met ons kippetje en duikt vervolgens weer in het tweede deel van der Twilight boek. Fijn dat het verhaal haar zo grijpt. Want, zo zegt ze, ik wil deze graag uit hebben. Zodat ik voor mijn verjaardag dan deel 3 en 4 wil. Daar kan ik dan weer gelijk in verder . Ze is immers de 10de deze maand jarig. En wordt ons dametje alweer 12 jaar. Waar is de tijd naar toe....

O ja, ik zou het bijna zijn vergeten. Zondag had manlief en de kids voor mij een bloemetje gekocht.

Dit is voor hier toch wel het "top" boeket. En heb daar nog maar een foto sjoet van gemaakt. Maar gisteren kwam Sandra nog even langs om te kijken hoe het mij verging. En ze bracht ook nog wat kadootjes mee. Kijk maar even mee....

Een kamile thee met op de Egyptische manier verrijkt met appeltjes, een doos zwiterse bonbons, een quiltblad en een puzzelboekje & een leuke beterschapskaart. Is dat niet lief.... Wat oh, wilden jullie ook nog meekijken in het quiltblad? Eventjes dan..

En ook was Joey met zijn rapport thuis gekomen. En ook hij heeft het vinden wij erg goed gedaan. Zijn geschiedenis, welke hij op college niveau volgt stond hij nu een 70 voor. Wetende dat hij hier begon met 35.....Het taalgebruik van dit vak is erg moelijk, zelfs voor de Amerikanen zelf. Dit is dus een C op dit niveau, maar aangezien hij dit als extra vak heeft genomen en niet nodig heeft in zijn puntensysteem dat hij hier verzameld, is dit geen ramp. Wel leert hij nu al moeilijker woorden, wat hem straks alleen maar meer profeit kan opleveren. Verder heeft hij 4x een B voor vakken als Engels, gezondheidsleer en LO, verkeer- en rijlessen en advanced algebra en advanced natuurkunde. Voor 2 vakken had hij ook nog eens een dikke 100. Deze vakken zijn Geometrie en gewichtheffen/ conditietraining. Dus ook hij mag erg tevreden zijn.....net als wij trouwens!

Maar nu het volgende probleem....

Waar moet ik toch heen?

Ik weet nu toch echt niet waar ik heen kan gaan. Zo werd ik vervolgens naar liefdevol geknuffeld te zijn door iemand ...naast de stoel gesmeten. En aangezien ik dat nu niet echt gezellie vond, besloot ik het hier maar eens te loeren, of er viel iets te ouwe hoeren. Allereerst zag ik wat sjansende dames naar mij lonken. Met een heerlijk gevogelte ernaast....

Zie ik daarnaast toch een leeg mandje. Na wat passen en wat wringen zat ik dat toch eindelijk klem.

Maar al gauw had ik het gehad, dit doet me te zeer daar aan mijn gat. Dan flader ik maar weer wat verder, want ik had getjiep gehoord. Daar vroeg ik of ze wat wisten....

een eindje verder staat er nog een hokje leeg. Bedoelen jullie deze dan....

Dat is toch veel te klein voor mij. En ook nog buiten werking staat erbij....'T zit wel lekker hoor....alleen van dat getjiep hiernaast wordt ik gestoort. Die zijn gezellig, samen zo met zijn twee...... en voor ik mijn ogen dicht doe...... kukkel ik alweer naar benee. Dan maar weer verder op zoek naar een plek. In de verte zie ik een een gevederde vriend.... Na wat tegen hem staan aan te kletsen, wat te hangen...

reageerde deze bot..... gewoon ijskoud! Of kwam het gewoon.... dat die is van hout......Dus ook daar wil ik toch niet meer bij gaan staan...... Arme ik, helemaal alleen....snif , snif, snik...maar wat is dat.... wat hoor ik ? Snel spurt ik erheen ....en sla dan heel erg blij..... mijn armen om ze heen.

Als ik nog wat mag zeggen, ze zijn wel lief en van mijn soort. Maar ik geloof nu niet dat het zo hoort!

Per ongeluk kwam ik hier op terecht en van mijn gekakel bracht die computer toch nog wat terecht. Samen met fotograaf ........is het best wel wat geworden of als ik mag zeggen :

GAAF!

Weer kip lekker

Nadat ik gisteren een lastige trage start had, zijn we toch maar even in de namiddag op puppie bezoek geweest bij Cathy, Paul, Michael & Lexi. Het is een dotje, ze is lekker rustig maar een echt handenbindertje net als elke baby is. De kinderen blijven met haar in de basement spelen en verzorgen haar zo onder tussen, want elke 2 uur moet ze even naar buiten der behoefte leren te doen. Wij hangen op de bank, want ik zit zonder energie en betrap mezelf er op dat ik amper mijn ogen open kan houden en dat terwijl ik toch een middagdutje van 2 uur achter de rug heb. Ik vond het gezellig hoor, toch nog rustig zo voor mij en tegen vijven rijden we weer terug. Ik kruip gauw weer in mijn bedje met mijn kruik en de anderen willen nog even naar Barns & Nobels en nemen op de terugweg een burgertje met frietjes mee. Ook besluit ik mijn vitamine tabletten en wat pijnstillers te nemen en langszaam voel ik me weer energieker.

Zaterdag was ik al aan een kippetje begonnen. Stofjes werden bij elkaar gezocht, patroontje werd getekend en was al uit de stof geknipt. Hier en daar had ik al wat in en aan elkaar gezet, maar gisterenavond tijdens de Superbowl borduurde ik dan maar wat, want zin in die kip had ik niet.

Herkennen jullie trouwens mijn oude theedoek in de benen?

Het resultaat op zaterdagavond

Dus vanmorgen dan maar verder. De vleugeltjes wilde ik graag vast maken met een knoopje. Hoe moeilijk kan dat nu zijn. Nu kijk even mee, maar wordt hier nu niet kippig van. Ik wilde dus 2 dezelfde rode knoopjes. Dan toch even in de knopenbak graaien......

dat valt tegen.......

zijn er amper twee dezelfde te vinden en dat terwijl ik toch genoeg keuze heb....

.....te roze.....

....te oranje....

hmmmm welke zijn er hier hetzelfde? Uiteindelijk toch er 2 gevonden.

En dit is het resultaat. Wij voelen ons dus weer kip lekker!

Dan maar borduren

Ja, wat moet je als je weinig energie heb. Te denken aan Amy, Nikkie's harts vriendinnetje in Nederland, die alweer 12 wordt vandaag......gefeliciteerd hoor .....en buiten een wasje te laten draaien ..... in de droger te stoppen...... hier en daar een glas weg plukken en in de vaatwasser te stoppen......te helpen bij een broodje bakken........een boekje te lezen......wat op de blogs rondlezen......slapen of hangen.....ben ik ook nog aan het borduren geweest aan mijn sneeuwpoppen uit het Winter Wonderland.....deze schijnt trouwens ergens uit 1880 te stammen....en bedenk me dat ik ook maar weer snel Jane moet opzoeken. Ik heb ze al even niet gezien trouwens......nee niet vergeten...want Angela, mijn vriendin uit mijn vroege jeugdjaren, is vastbesloten om ook te beginnen aan de Dear Jane. En dat vind ik niet erg natuurlijk..... en via de Skype gaat ze mij nu proberen op te zoeken zodat we elkaar met raad en daad kunnen bij staan. Lachen, niet....krijg ik toch een Nederlandse knutselclubje op afstand.

En nu weer opknappen

Gisteren was ik naar het vrouwenziekenhuis hier geweest voor een kleine ingreep. Poliepen werden verwijderd uit mijn baarmoeder. Het was een poly klinische ingreep en met behulp van een valium pilletje en nog wat meer werd ik zo rustig mogelijk gehouden. Wat tot resultaat had dat ik de hele dag erg suffig was. De ingreep op zich was kort maar toch als erg pijnlijk ervaren. En de rest van de dag had ik dus last van buikpijn. Maar met behulp van wat pijnstillers en een elektrische waterkruik was het goed te doen. Ware het niet dat ik erg versuft was. Maar wat een uitvinding die elektrische kruik. Weegt zo goed als niets en koelt niet af. Sterker nog, je kunt hem op 3 verschillende standen zetten. Wat ook erg fijn is overgens. En dus was manlief de hele dag thuis om mijn bij te staan. Helaas heeft hij aan mij vrees ik erg weinig gehad. Ik daar in tegen was maar wat blij om iemand rondom me te helpen die me met het lopen begeleide, want ondanks het gevoel dat je toch kan lopen, liep ik denk ik erg langzaam en zweverig. En dus aangezien ik zowat de hele dag met mijn ogen heb dicht gelegen voel ik me dus rond middernacht lekker wakker. En wat te doen dan.....juist naar beneden om jullie een berichtje te schrijven.

Overgens kreeg ik heel wat e-mailtjes en telefoontjes om met sterkte te wensen en hoe het nu met me was.....wat erg fijn is overgens. Bedankt nog hiervoor.

En de kinderen hadden overgens ook de eerste twee uur vrij....ivm het ijs.....al vroegen wij ons inmiddels af: Welk ijs? Want dat was in de afgelopen nacht verdwenen en scheen de zon alweer van 's morgens vroeg. En kwam Nikkie thuis met haar tweede rapport. Erg goed overgens. Bijna allemaal A en twee B, wat hier nog steeds inhoud overgens A=9,4 en hoger en een B=8,5 tot 9,3. Wat hier ook nog eens inhoud dat je op de ere- rol mag staan. We zijn dan ook erg trots op ons dametje en dat voor bijna 1,5 jaar hier te wonen en te weten dat zij mog geen woord Engels sprak overgens, Zo zie je maar dat die kinderen echt sponsjes zijn met het opnemen van stof. Helaas is de andere kant dat ze van het Nederlands steeds meer kennis verliest met schrijven. Gelukkig leest ze toch nog regelmatig Nederlandse boeken om toch weer wat bij te blijven. Joey zal morgen denken we zijn rapport mee krijgen.

En nog een dagje ijsvrij

Terwijl de wereld om ons heen in een ijs landschap verandert blijven we verplicht thuis. Jack is deze morgen zelf naar het werk gereden. Hij moet naar de tandarts en aangezien wij toch niet onnodig buiten de deur komen is dit wel zo handig. Dus mochten wij uitslapen. Maar tegen half negen zijn we allemaal alweer beneden. En tewijl ik de rolgordijnen optrek komen deze beelden ons tegenmoet.